„Protokół stanowił niewielką komórkę, zaledwie ośmioosobowa, a roboty miał mnóstwo.
Zarządzający referatem orderowym Władysław Doria Dernałowicz pilnie baczył, ażeby nie przeoczyć odznaczenia dla jakiegoś ważnego, a pożytecznego dla Polski cudzoziemca. Kierował się przy tym w dużej mierze wnioskami nadsyłanymi z placówek.
Sprawy były nieraz dość skomplikowane, a nie można było przy tym stosować szablonu i popełnić żadnego błędu. I tak np. jesienią 1938 r. odchodził z Warszawy, po kilku latach pobytu, poseł Finlandii dr Carl Gustav Idman. Wypadało go uhonorować przy tej okazji. Okazało się jednak, że posiada on już wielkę wstęgę Orderu Odrodzenia Polski. Aleksander Łubieński znalazł wyjście z tej sytuacji proponując, ażeby prezydent wręczył Idmanowi na specjalnej audiencji swoją fotografię z własnoręcznym podpisem. Był to gest, którym poseł musiał się poczuć usatysfakcjonowany.
Najwięcej wszakże pracy pochłaniało organizowanie wizyt różnych gości zagranicznych, a w tym czasie sporo wysoko postawionych osobistości odwiedziło Polskę. W Protokole układano dokładny plan pobytu gości, a następnie pilnowano jego realizacji. Czasem goście sprawiali niemało kłopotu. Na przykład w końcu lutego 1939 r. bawił w Polsce włoski minister spraw zagranicznych Galeazzo Ciano, wraz z żoną Eddą, córką Mussoliniego. Małżonka ministra, a córka dyktatora, okazała się osobą nader kapryśną. „Na jej żądanie podaje Schimitzek musiano przetoczyć do Krakowa ze stacji rozrządowej w Płaszowie odstawiony tam wagon salonowy Cianów. Spowodowało to dłuższą przerwę w normalnym ruchu kolejowym, aby Edda mogła wyjąć z wagonu, jak się okazało, jakiś drobiazg toaletowy".“(5)