„Państwo mykeńskie zostało zniszczone pod koniec XII w.p.n.e. przez koczownicze plemiona Dorów z Półwyspu Bałkańskiego. Z Peloponezu Dorowie podbili Kretę (niszcząc ostatecznie Knossos), wyspy Morza Egejskiego i wybrzeża Azji Mniejszej. W polowie I tysiąclecia p.n.e. ukształtował się ostateczny podział Grecji. Wytworzył się specyficzny dla świata greckiego ustrój państwmiast (polis). Poszczególne państwa greckie były królestwami o władzy patriarchalnej, ograniczanej przez rady starszych (naczelników rodów). Władzą najwyższą było Zgromadzenie Ludowe, składające się z wszystkich dorosłych mężczyzn rodu.
4. Kolonizacja grecka. Hellada. Między VIII a VI w.p.n.e. Grecy przeszli fazę wielkiej kolonizacji. Był to dalszy ciąg wędrówek plemion greckich, jednakże o znacznie większych rozmiarach niż tysiąc lat wcześniej. Zaostrzające się stosunki społeczne, brak ziemi , znaczne zwiększenie liczby ludności zmuszały Greków do szukania nowych siedzib poza ojczyzną. Terenami kolonizacji greckiej były południowa Italia (miasta Kroton, Tarent, Neapol), Sycylia (Katania, Syrakuzy), południowe wybrzeża Francji (Massali dzisiejsza Marsylia, Nicea), Hiszpania (Mainake dzisiejsza Malaga). Kolonie w Italii i na Sycylii nazywano nawet Wielką Grecją. Miały one duże znaczenie handlowe. Sprowadzono z nich do Grecji drewno, zboże i wino. W kolonizacji tych terenów Grecy napotykali na twardy opór przede wszystkim Fenicjan, których kolonie obejmowały obrzeża Afryki (Kartagina).“(9)