„Mamy gościa mówię głośno.
Kaśka podchodzi do okna, mruży oczy. Kuzyn, ale w mundurze. Swego czasu powiedział jej w oczy, że nikt rdzy nie przemieni w złoto. Miał na myśli moją graciarnię. Tego Kaśka nie może mu wybaczyć. Ale każdy jakoś się dorabia, jeden tak, drugi inaczej, a ja widzę swój sezam w samochodach, mam ich dwadzieścia, podmaluję tu i tam i sto procent zysku; lepiej nie trzeba.
Wyjdź, ałe nie zapraszaj, przyczepa to nie pałac. No i nie ma co na stół położyć, a to papuga, lubi paplać, co ślina na język przyniesie.
Kiwam głową i idę. Nadal mocuje się z furtką. Jestem prawie przy nim, kiedy wreszcie udaje mu się rozgryźć zamek.
Cześć, cieszę się, mam akurat wspaniały wóz dla ciebie trajkoczę. Najwyższy czas porzucić to perkadło. Wskazuję oczami na motor. Nie wepchnę ci kitu, do śmierci będziesz dziękować. No jak
Nie po to przyjechałem odpowiada cicho. Chciałem cię tylko powiadomić, że Roman nie żyje. Dopadli go w domu, na podwórku.
Kto go dopadł
Nie wiem. Kuba zgłosił, a wiesz, jaki on jest. Powiedział tylko, że zadźgali go ci, co rządzą światem, i lamentował, że to porubstwo zabijać ludzi w czasie żniw. Dowiesz się od ojca, naoczny świadek. O świcie to się wydarzyło. Przykro mi. Kiwa głową i wychodzi z podwórka.“(11)