„Kryzys między kochankami tłumaczono w Wiedniu nieco inaczej, bardziej sensacyjnie. Dal temu wyraz w swoich pamiętnikach Kazimierz Chłędowski. Przytoczmy jego zapis, jako odbicie ówczesnej napiętej i gorącej atmosfery plotkarskiej tamtych dni
„7 września 1900. W zeszłym tygodniu cesarz rozstał się z panią Katarzyną Schratt; tego się nigdy nie spodziewałem. Rzecz miała się tak. Od dawna arcyksiężna Waleria i ochmistrz dworu, książę Rudolf Liechtenstein, w połączeniu naturalnie z wieloma wpływowymi osobistościami nad tym pracowali, aby zerwać ten stosunek. Schratt wraz z generalnym dyrektorem Landerbanku, Palmerem, wzięli formalnie cesarza w jego wolnych godzinach w arendę; cesarz wszystkie wolne chwile u niej przepędzał i tam miał stałą partię pikieta ze Schrattową, z Palmerem i hofratem Schulzem, także Żydem, który wskutek tego bardzo szybko w urzędzie zrobił karierę. Schulz, człowiek bardzo dowcipny i sprytny, zabawiał oczywiście towarzystwo, a Palmer, gładki, zręczny, umiał cesarza w swe sidła uwikłać. Raziło to wszystkich, że cesarz prywatnie wyłącznie prawie w tym żydowskim żyje towarzystwie, a arystokracja austriacka niemało była tym rozgoryczona... Schrattową, w połączeniu z Palmerem, starała się nawet w ostatnich latach mieć wpływ polityczny i w protegowaniu różnorodnych osobistości na cesarza, przeciw czemu cesarz dawniej bardzo się bronił. Ostatnimi czasy uwzięła się, aby koniecznie wysadzić dyrektora teatru bur“(8)